گتسبی بزرگ

یک روزهایی هم اینطوری است. صبح تا شب حالت خوب است و بعد یکهو آخرشبی یک بیشعور از تمام بیشعور های دنیا مسیج میزند که: «هی آتی. فلانی کتابشو یه نشر توپ چاپ کرده. فردا دورهمی گذاشته. شمارتو نداشت گفت حتما بهت بگم. خیلی دوست داره توام باشی. میای دیگه؟»من گنگ و بی حرکت به گوشیام خیره شدم. و بارها و بارها مسیج را خواندم. بعد به دنیای وحشتناکی که در آن بیرون بود فکر کردم. اسم فلانی که را که چند سالی از من کوچک تر است سرچ کردم. همه جا عکسهایش بود با تمامِ انتشاراتی ها و کتاب ها و نویسنده ها و شاعرها و وبلاگ نویس ها و ...احساس جزیرهای را داشتم که در اقیانوسی عمیق گتسبی بزرگ...

وقتی در زندگی، کسانی را میبینی که با هم از یک نقطه شروع کردید و نصفِ استعدادهای تو را دارند اما با حمایت خانواده و چرب زبانی یا پارتی و رابطه به جای امنی در زندگی رسیده اند درست شبیه حالی می شوید که حال الان من است!این جمله ی قصار را داشته باشید تا برویم پی کار خودمان.داشتم در اینستاگرام عکس های یکی از دوستان خوب و صمیمی و قدیمی ام را نگاه میکردم. سحر، دختری بود که چندین سال قبل در تحریریه با هم دوست شده بودیم و همکار بودیم. اما بعد از قطع همکاری با آن نشریه ی کوفتی دیگر هیچ خبری از بچه های آنجا و اندک دوستانم نداشتم تا اینکه دیشب نشستم و چند ساعت به نگا گتسبی بزرگ...

پیرزن آمد نشست کنارم. بی آنکه اجازه بگیرد. داشتم توی پارک ساعی سیگار میکشیدم و به مردم نگاه میکردم. پیرزن آخ و واخی گفت و کیسههای سنگینِ توی دستش را گذاشت روی زمین. بدون اینکه نگاهش کنم به سیگار کشیدنم ادامه دادم. شروع کرد به حرف زدن. بدونِ اینکه از من اجازه بگیرد میخواهم بشنوم یا نه. طبلِ حلبیِ گونتر گراس روی پایم بود و سیگار بین انگشتانم و عینک آفتابی روی چشمانم و سوییچ ماشین توی جیبم. پیرزن شروع کرده بود به حرف زدن. نیم نگاهی بهش انداختم و سر تکان دادم. یعنی که دارم گوش میکنم. یعنی که بیا و بتمرگ اینجا و از تجربههای تخمیات بگو. یعنی نمیدانم ا گتسبی بزرگ...

بدین ترتیب ساشا از چشم من افتاد. وقتی امروز توی کافه با یک دسته گل آمد نشست و بعد هم یک چیزی که توی کادو پیچیده بود گذاشت جلویم. من هاج و واج داشتم به گل های رز قرمزی که گذاشته بود توی دستهایم نگاه میکردم. البته زیاد هم هاج و واج نبودم. یعنی انتظارش را داشتم. بیشتر عصبی شدم تا اینکه عشوه بیایم و گونه هایم سرخ شود و خجالت بکشم. میخواستم استفراغ کنم. بعد صدایم کرد و من همانطور که داشتم نگاهش میکردم کلماتش را توی گوش هایم حلاجی میکردم. من..تو .. را ... دوست...تو....دختر رویاها... زیاد به حرف هایش دقت نمیکردم. فقط یک سری آواهایی از دهانش بیرون می آمد با چشم هایی که ب گتسبی بزرگ...

مادر من یک زن وابسته و تنهاست. او هم مثل تمام مادران ایرانی، اول دختر یک نفر بوده و بعد همسر یک نفر و بعد هم شده مادر یک نفر. مادر من هیچ شخصیت مستقلی خارج از این سه نقش از قبل تعیین شده ندارد.این روزها که مادرم اینجاست، من او را می بینم و حرص میخورم. عصبی میشوم و گیر میدهم بهش. پدرم رفته نمیدانم کدام گورستانی تا یکی از اقوامش را خاک کند. حالا مادرم آمده اینجا و با این رفتار و فکرش هی سوهان میکشد روی روح و روانم. بعد میگوید تو خودت مادر میشوی و میفهمی! خیلی راحت میگویم: من اگه مادر بشم همچین مادری نمیشم. من شخصیت مستقل خودمو دارم. خب راست هم میگویم. من همیشه ی گتسبی بزرگ...